Hoogtijd voor een update

Hoi,

Na een stilte van 3 jaar vond ik het hoogtijd om weer eens te schrijven.
Want de wereld en mijn persoonlijke leven zijn behoorlijk veranderd.

Ik ben nog steeds bezig met mijn HBO studie. Dit deels door eerdere onderbrekingen maar nu vooral door de crisis die op dit moment gaande is. Alles stond op een laag pitje de afgelopen maanden maar langzaamaan komt daar nu gelukkig wat verandering in. Ik vond het afgelopen half jaar behoorlijk heftig. Veel onduidelijkheid en als er duidelijkheid was dan veranderde dat na een tijdje ook weer. Ik vond het nogal overweldigend want er gebeurde zoveel gelijk. Maar genoeg over de crisis want moeten we al genoeg mee bezig zijn.

Ik heb ook alweer een behoorlijke tijd een relatie en dat maakt dat ik vaker bezig ben met de toekomst, onze toekomst. En dan komt ook het onderwerp kinderen voorbij en zoals ik al voorspelde brengt dat weer nieuwe emoties met zich mee. Toen ik nog vrijgezel was kon ik het meer op de achtergrond houden want het was nog lang niet aan de orde maar dat gaat nu niet meer op. Jonge gezinnen met kinderen zien wordt lastiger want, ook al weet ik dat het niet zo is, dat doet voelen alsof het voor andere stellen wel makkelijk is. Wij zijn wel al bezig met het inwinnen van informatie voor de verschillende trajecten die we wel zouden kunnen doen. Zodat we weten waar we aan toe zijn en welke afweging we gaan nemen. Het is nog niet dat we gelijk een traject willen starten maar aangezien we weten dat het een landurig proces is met veel voor-en-nadelen is het beter om alvast te weten waar we aan toe zijn. Op die manier kunnen we gelijk beginnen met het traject waar wij voor willen kiezen i.p.v. dan nog alle informatie inwinnen en dan nog een keuze maken.

Daarnaast ben ik de laatste tijd meer bezig met het afschrijven van mijn boek. Voor wie het nog niet weet.. Ik ben bezig met een boek met mijn persoonlijke ervaringen met Turner. Ik ga veel onderwerpen langs en beschrijf ze ook nog uitgebreider dan ik ooit op mijn blog heb gedaan. Het boek groeit nog steeds qua onderwerpen en ik kan ook nog niet zeggen wanneer het uitkomt en hoe en wat maar ik ben er nu echt al super trots op. Het is een boek voor meiden/vrouwen met Turner, die net weten wat ze Turner hebben. Maar het is natuurlijk ook heel interessant voor mensen in de omgeving van een iemand met Turner. Ik ben constant nog dingen aan het herschrijven, wat ook moest omdat ik er soms een tijdje niet aan had gewerkt en zaken dan weer niet up to date waren. Mocht je nu zoiets hebben van “dit zou ik graag terug willen zien in je boek want…..” dan hoor ik het ook graag in de reacties. Ik wil er namelijk een zo’n uitgebreid mogelijk boek van maken. Mijn blog zal na het verschijnen van mijn boek gaan dienen als aanvulling op wat ik al heb beschreven. Op die manier kan ik jullie ook nog meenemen na het verschijnen omdat er nu eenmaal altijd zaken veranderen zoals bijvoorbeeld kinderen. Natuurlijk zal ik ook nog steeds schrijven vanuit het feit dat mensen het boek niet hebben gelezen maar zo kan ik iedere lezer(es) ook op de hoogte houden van alle nieuwe ontwikkelingen in mijn leven.

Tot zover weer even een update van mij.

Groetjes,
Sophie.

Mijn ervaring met studeren aan het HBO en Turner hebben

Hoi,

Ik heb al een hele tijd niet meer een artikel geschreven op deze blog en dat komt omdat het super goed met mij gaat. De vorige 2 artikelen op mijn blog gingen over school en dat het mij moeite koste om alles bij te houden en dat ik zelf een tijdje gestopt ben omdat ik het allemaal niet meer aankon. En dat ik daardoor echt niet goed in mijn vel zat.

Ik ben nu bijna een jaar verder en ik heb mijn studie 6 weken nadat ik gestopt was alweer opgepakt. Toch merk ik dat ik toch soms tegen dingen aan loop die ik denk ik wel kan linken aan het feit dat ik Turner heb. Ik heb bijvoorbeeld soms moeite met het zien van het grote geheel. Daarbij komt dat als er echt veel projecten en verslagen tegelijk lopen ik in de stress raak, door de bomen het bos niet meer zie en ben ik het overzicht van de inhoud van mijn eigen taken volledig kwijt.

Ik ben nu bezig om alle achterstand in te halen en dus ben ik afgelopen maandag begonnen met het blok waar het vorig jaar compleet mis ging. Maar omdat ik nu weet wat er op me af gaat komen en dus beter voorbereid ben denk ik dat ik het wel veel beter aankan. Ik weet wat ik moet doen en dat was vorig jaar een hele zoektocht. Doordat ik moeite heb met overzicht, had ik ook moeite met vinden wat er nu allemaal in mijn stukken moest staan voor de groepsverslagen. Geef mij maar een overzicht van alle punten die in het stuk moeten staan en ik red mij wel. Maar ja, die links moet je zelf allemaal leggen.Ik merk namelijk ook dat ik soms pas dingen aan elkaar koppel als ik het van iemand anders hoor of ergens staat beschreven, kortom ik zie de link niet altijd even goed ook al heb ik het moeten leren voor een tentamen.

Kortom, voor mij het is het zaak om te structureren,te structureren en te structureren. Dan houd ik het in mijn hoofd redelijk rustig en krijg ik toch alle taken af. En vooral durven om vragen te stellen, want ik ben dan ook wel weer iemand die niet toe wil geven dat er eigenlijk wel even steun nodig is en alles zelf wil uitzoeken.

Als het lukt met alle drukte van de verslagen zal ik proberen om zo nu en dan even updates te geven en aan het einde een overzicht te geven over hoe ik het deze periode heb aangepakt.

Groetjes,

Sophie.

 

Hoe het de afgelopen maanden is gegaan.

Hallo,

Begin Januari schreef ik dat er nogal wat in mij omging en dat ik had besloten om te stoppen met school. Wat ik nu doe?? Nou, dat lees je hieronder. 

Ik ben inderdaad een tijdje gestopt met school. In totaal ben ik 6 weken weggeweest maar na een goed gesprek heb ik besloten om de studie weer op te pakken. Na dit gesprek heb ik ingezien dat ik meer weg zou gooien dan dat ik in die weken ervoor had gerealiseerd. Niet dat ik spijt heb van de beslissing om op dat moment wel te stoppen want ik kon gewoon niet meer. Er was op dat moment een grens die ik over was gegaan en als ik verder was gegaan was ik er op een bepaald moment voor een langere tijd uit geweest. In die 6 weken heb ik in mijn hoofd alles op een rijtje gezet en kon ik alles weer beter overzien. Dat betekende dat ik alles ook beter aankon.

Ik ben wel iets banger om weer in zo’n situatie te belanden als toen. De stressfactoren zijn er wel minder en hebben ook minder grip op me maar zo nu en dan voel ik wel weer dat ik weer langzaam richting die grens ga. Maar daar moet ik me voor een deel ook leren overheen te zetten want in werkelijkheid valt het dan best wel mee.

Voor de rest gaat het goed. Ik ben bezig met school en heb alles wel onder controle.

Nou, dan zijn jullie ook weer op de hoogte!

Groetjes,

Sophie.

P.S. Bedankt voor alle lieve reacties die ik op Facebook kreeg na het posten van mijn vorige blogpost. Ook vrienden worden op Facebook? Ga dan naar https://www.facebook.com/turner.syndroom 

Veel te vertellen, veel om mee om te gaan.

Hallo,

Er is veel te vertellen dus laat ik maar snel beginnen.

In zomer van 2015 ben ik vol goede moed begonnen aan een nieuwe hbo opleiding. Het was niet 100% wat ik wilde
maar was zeker goed gemotiveerd en kon mij goed in de keuze vinden. Het eerste jaar ging goed ondanks het soms moeite
hebben met het bijbenen van het tempo. Ik haalde op 2 tentamens na alles en kon ook door naar jaar 2. Ook die begon goed tijdens het eerste blok. Het tempo lag iets lager en naast school had ik genoeg tijd om mij te concentreren op de tentamenstof. Maar toen kwam blok 2, een blok met veel verslagen en daardoor geen tijd om mij op de 2 tentamens (en daarnaast ook herkansingen) te concentreren. Je werkt met het maken van de verslagen in groepjes en hebt zoveel deadlines om je aan te houden dat het onmogelijk is om hier en daar tijd te creëren voor het doornemen van die tentamenstof. Ik heb doorgeknokt totdat het echt niet meer ging. Ik kon het gewoon niet meer bolwerken. Ik had constant stress, huilbuien en was overstuur, hoge bloeddruk en mijn lichaam trok het na 5 weken niet meer. Ik kon niet meer… En nee, ik had niet hoeven stoppen (studie vertraging had gekund) maar als ik dit al niet aankan hoe zal het dan gaan als ik in het derde en vierde jaar terecht kom waarin ik moet stagelopen en afstuderen. Dat komt allemaal op mij aan en vooral afstuderen is iets waar je helemaal alleen voor staat.

En ondanks dat ik toch wel achter de beslissing sta om te stoppen, is het toch weer een nieuwe frustratie en total fail. Net als bij het halen van mijn rijbewijs waar ik ook jaren mee bezig ben en weer iedere keer faal tijdens examens. Het is steeds weer die teleurstelling… ook in mezelf. Ik ben dan teleurgesteld in mezelf op die momenten omdat ik me dan door mezelf in de steek gelaten voel terwijl ik weet dat ik het wel kan. En iedere keer moet ik mezelf er weer overheen zetten en doorgaan tot het wel lukt en ook dat is niet altijd eenvoudig want ik weet zelf soms ook niet waar het aan ligt.

Daarnaast vind ik het ook heel lastig om uit te vinden wat ik nu wel wil. Ik denk op dit moment aan met kinderen werken in een gastouder of kinderopvang vorm maar aangezien ik een hbo opleiding moet doen (mbo diploma heb ik al, dus geen optie) is het ook weer lastig om daaraan te beginnen omdat ik ook dan niet weet of het niveau aankan. En is dit wel echt wat ik wil? Thuisstudie zou i.v.m. het tempo denk ik wel goed bij mij passen maar dan krijg ik weer geen studiefinanciering en die heb ik toch echt wel nodig.

Kortom, genoeg uit te zoeken de komende tijd. Maar nu eerst concentreren op het halen van mijn propedeuse want die wil ik graag nog wel even halen.

Groetjes,

Sophie.

P.S. : Tips en tric’s zijn altijd welkom!! 

Blik op de toekomst: kinderen krijgen.

Hoi,

Vandaag weer eens een blogpost! En dit keer over een onderwerp waar ik het al heel vaak over heb gehad maar waarvan ik nu weer in een soort andere fase ben beland; kinderen krijgen

Ik vind het leuk om op YouTube vloggers te volgen. Veel daarvan zijn van mijn leeftijd of iets ouder. Een aantal daarvan zijn zwanger en vertellen hierover in hun video’s. Ze maken er een heel feestje van als ze aan familie/vrienden vertellen dat ze een kindje verwachten en dat het heel bijzonder is. Ik vind dit heel leuk om te kijken en dan denk ik toch: “ Ik wil dit ook meemaken!”.

Het heeft mijn blik op de toekomst wel veranderd. Ik heb namelijk altijd een voorkeur gehad voor adoptie. Ook omdat ik het idee van een kind een betere toekomst bieden heel mooi vind. Maar nu ik al de verhalen en ervaringen van de vloggers zie, vind ik het meemaken van een zwangerschap ook mooi. Het is zo bijzonder! Nu denk ik wel dat ik mezelf afvraag waaraan ik ben begonnen als de bevalling voor de deur staat haha. Dat is wel een voordeel van adoptie; geen bevalling.

Er is toch een drang naar een zwangerschap meemaken die steeds sterker wordt. Ik begreep voor het eerst een beetje wat vrouwen soms bedoelen met “geen vrouw voelen”. Wat ik op dit moment voel is een klein beetje “ geen vrouw voelen” en het gevoel dat mijn lichaam mij in de steek laat. Het is net alsof ik me niet compleet voel als ik niet een keer een zwangerschap meemaak. Ik wil mij “normaal” voelen (ook al weet ik dat er veel vrouwen niet makkelijk zwanger raken).

Ik merk dat ik nu op een leeftijd kom (ik ben nu 24) waarop het onderwerp “kinderen” steeds vaker voorbij komt in mijn leven. Ik zie bijvoorbeeld leeftijdsgenoten met kinderen. En ik ga er daardoor ook meer en vaker over nadenken ook al is het nu nog lang niet aan de orde.

Kinderen krijgen gaat gewoon een heel lastig worden, welke keuze het ook wordt. Beide gaat veel tijd en geld kosten. En dan heb ik het nog niet eens over het emotionele vlak, want ik kan mij zo voorstellen dat zowel adoptie als een medisch traject ook zenuwslopend is en een rollercoaster aan emoties.

En voor een deel zal ik een zwangerschap nu leuker inzien dan dat het in werkelijkheid is. Ik weet ook heus wel dat een zwangerschap ook zwaar is/kan zijn en niet altijd makkelijk is. Maar misschien zie ik het juist zo leuk in omdat kinderen krijgen voor mij niet makkelijk is. Is het gene wat je zo graag wilt niet altijd een beetje rooskleuriger en mooier dan dat het werkelijk is. Je wilt het graag dus blokkeer je (voor een deel) de negatieve elementen ook al weet je echt wel dat die er zijn zijn.

Dit was weer even een gedachtestroom van mij…

Ik ben trouwens heel benieuwd naar hoe andere Turner meiden/vrouwen dit ervaren/hebben ervaren. Dus ik zou het heel fijn
vinden om hierover reacties te krijgen!

Groetjes,
Sophie.

Just another blogpost (+ persoonlijke update)

Hoi,

Het begint helaas een beetje een vast ding te worden dat ik iedere blogpost die ik schrijf begin met een persoonlijke update maar ik heb nu al zolang niets geschreven dat het misschien wel even handig is. Ik ben wel van plan om deze zomer meer te gaan
posten op mijn blog. Hoe en wat, dat weet ik nog niet. Het gaat namelijk goed met mij. ( niet dat het hiervoor niet goed ging overigens)

Het afgelopen halfjaar is voorbij gevlogen. Ik ben vooral druk met geweest met mijn studie. Verslagen, tentamens en alles wat er bij een HBO studie bij komt kijken. Ik heb gemerkt dat ik steeds beter het tempo van een HBO studie kan bijbenen zolang ik alles maar goed plan. Dit is niet altijd goed gegaan, maar ik heb het eerste jaar gehaald dus ik ben blij met het resultaat. En nu kan ik lekker van mijn vakantie genieten.

Ik kan denk ik ook wel zeggen dat ik op dit moment helemaal niet bezig met Turner
en het niet kinderen kunnen krijgen. Ik heb voor nu het los kunnen laten en ik heb vrede met het feit dat ik later een adoptie of IVF traject in moet. Ik kan er niets aan veranderen en dan kan ik daar wel uren of dagen verdrietig of boos over zijn maar dat lost ook niets op.

Waar ik nog wel moeite mee heb is mijn zelfvertrouwen. Ik heb soms even bevestiging nodig of wat ik wil zeggen wel “kan”. En nog steeds vind ik het erg irritant dat ik soms nog steeds wel kinderlijk kan reageren.

Ik heb niet veel vrienden en ondanks dat ik ook aan het begin van het schooljaar heb geprobeerd er tussen te komen word het nooit meer dan kletsen in de pauze en even na de les. Echt een vriendengroep heb ik niet en er zijn steeds vaker momenten waarop ik dat echt mis. Ik denk dan dat het door mijn soms kinderlijke gedrag komt maar op school let ik hier juist heel erg op.
Ik ben op school altijd wel een buitenbeentje geweest maar als ik kijk naar mijn gedrag t/m de middelbare school was ik ook kinderlijker dan de rest. En dan is het op een middelbare school keihard en dan lig je er al snel uit. Toen ik naar het MBO ging voelde dat als een nieuwe kans om meer vrienden te maken maar omdat ik niet in de buurt van stad waar de school stond woonde, waar veel klasgenoten wel woonden was het bij feestjes en uitgaan vaak niet mogelijk om te gaan omdat ik nooit helemaal thuis kon komen en dus altijd opgehaald moest worden en om 23:00 uur al moest gaan. Tja en om 23:00 uur zijn de meeste feestjes nog maar net begonnen of zelfs nog niet eens begonnen. Op dit moment woon ik wel dicht bij mijn school maar de band met mijn klasgenoten blijft ondanks vele pogingen vanaf het begin van het schooljaar blijft het bij kletsen in de pauzes,tussenuren en tussen de lessen. Daarbuiten gebeurd er niets.

Herkennen meer meiden en vrouwen zich in het niet kunnen vormen van een vriendengroepje? Zo ja, wat hebben jullie gedaan om dit te veranderen.

En over het boek over mijn ervaringen met Turner… Daar ga ik deze zomer ook mee bezig. Ik kan nog niet zeggen wanneer het af is.

Tot zover mijn update en houd mijn blog in de gaten want ik wil wel meer gaan schrijven in de vakantie,

Groetjes,
Sophie

Ik wil toch iets persoonlijker worden…

Ik vind het soms wel raar dat er helemaal geen naam onder mijn berichten staat en ook voor jullie als lezeressen/lezers kan ik me voorstellen dat het gek is als je bijvoorbeeld een reactie wilt achterlaten.

Daarom heb ik besloten om vanaf nu onder een pseudoniem te schrijven namelijk onder de naam: Sophie.

Dit is dus NIET mijn echte naam, maar wel persoonlijker.

Groetjes,
Sophie

Een nieuw jaar, weer tijd om te bloggen.

Hallo Allemaal,

Ik wist dat ik een tijdje niets had geschreven en gedeeld op mijn blog maar ik wist niet dat het bijna 1 jaar geleden was. Oeps…

Veel om jullie over bij te praten dus en daar ga ik maar snel mee beginnen.

  • Hoe ik me voel:
    Ik voel me heel goed! Ik heb eigenlijk geen moeilijke momenten gehad in 2015 en dat is denk ik alleen maar een goed teken. Ik heb het afgelopen jaar wel geleerd dat ik mezelf meer moet accepteren zoals ik ben. Ik let er nog steeds wel op dat ik niet te druk ben. Maar soms kan ik nog wel eens te hard voor mezelf zijn. Als ik iets dan niet kan ben ik soms teleurgesteld in mezelf. Ik vind dan dat ik het wel zou moeten kunnen. Terwijl het misschien helemaal niet zo gek is dat ik het niet helemaal goed kan. Ik denk dan soms ook wel eens dat het komt omdat ik Turner heb en dan denk ik weer: Heb ik dat weer…
  • Nieuwe studie
    Ook ben ik begonnen aan een nieuwe studie,dit keer HBO en ik heb soms nog wel een beetje moeite met het tempo en de grote hoeveelheid aan stof. Ik denk dat ik er nu wel een beetje achter ben hoe ik moet leren en aan moet passen. Ik weet niet of meer vrouwen met Turner dit herkennen?? Ik kan de leerstof qua moeilijkheid wel aan.
  • Gehoorapparaatje
    Ik vertelde in mijn vorige post al dat ik naar de audicien zou gaan om te kijken of ik baat zou hebben bij een gehoorapparaatje in mijn rechteroor. Ik heb toen eentje een paar maanden op proef gehad maar uiteindelijk nog een andere uitgeprobeerd omdat ik niet tevreden was. Die 2e is het geworden en sindsdien heb ik dus een gehoorapparaatje. Nu vragen jullie zich af waarom nu pas? Nou, ik heb altijd te horen gekregen dat het voor mij niet een verbetering zou opleveren maar dat doet het zeker wel. Vooral op school heb ik er veel voordeel van.
  • Op mezelf
    Ik woon sinds kort op mezelf en dat bevalt me eigenlijk wel goed. Het moest wel wennen in de eerste maanden maar inmiddels ben ik er steeds meer aan gewend geraakt. Ik merkte vooral dat ik niet altijd even goed tegen verandering kan. Het is allemaal nieuw en omdat ik mijn hele leven gewend was dat er eigenlijk altijd wel iemand thuis was is het heel gek als je thuis komt van school en er niemand is waar je even mee kan praten of je gezelschap houd. Ook het wonen in een grote stad waar alles toch iets sneller en gehaaster is, daar moest ik ook wel mijn draai in vinden.
  • Boek
    Ik ben nog steeds bezig met het boek maar het gaat niet heel erg snel.School gaat voor en ik heb ook niet altijd zin om ermee bezig ter zijn. Het kost tijd om alles goed te verwoorden en uit te leggen. En om er veel mee bezig te zijn is niet altijd bevorderlijk voor mijn stemming.

Nu stop ik  maar weer eens, anders word dit blogpost wel heel erg lang.

Ik vind het heel erg fijn om reacties op mijn verhalen te krijgen. Het doet me goed! Bedankt daarvoor.

Nog een gelukkig nieuw jaar! en tot de volgende keer.

Groetjes,
…..

Persoonlijke en boek/blog update.

Hoi,

Ik heb nu al een tijdje niet meer geblogd maar ik wil jullie wel even persoonlijke update geven maar ook over het boek over Turner waar ik mee bezig ben.

Hoe is ’t met mij:
Met mij gaat het goed. Ik ben heel druk bezig geweest met school en heb veel last gehad van stress maar het is nu weer wat rustiger dus heb ik weer wat meer tijd en ruimte in mijn hoofd om o.a. mijn blog weer een beetje op te pakken. In December ben ik weer naar de Turnerpoli in Groningen geweest en daaruit kwam dat ik weer even voor controle langs de kno arts en cardioloog moest. Bij de kno arts ben ik inmiddels geweest en daar kwam wel iets verrassends uit de gehoortest. Ik heb ontelbaar veel gehoortesten gedaan in mijn leven en heb al die tijd te horen gekregen dat het niet uitmaakt als ik in mijn rechteroor (waar ik doof ben)  een gehoorapparaatje neem want het zou toch geen verschil maken. Nu kwam de kno arts (ik ging altijd naar een andere kno arts in een ander ziekenhuis) met de uitslag dat dit wel degelijk een optie is omdat ik als ze het geluid bij de gehoortest harder zetten bij mijn rechteroor ik de woorden wel gewoon verstond en na kon zeggen. Die middag ben ik gelijk langs een audicien gegaan voor informatie en de dag erna een afspraak gemaakt om een toestel op proef voor een aantal weken te proberen. Die afspraak staat voor volgende week op het programma dus ik ben benieuwd…… To be continued denk ik 😉 De afspraak bij de cardioloog staat voor over 2 weken op de agenda maar daar verwacht ik niks geks van.

Het boek:
Ik heb het al eerder gehad over dat ik een boek wil gaan schrijven over mijn ervaringen met het hebben van het Turner syndroom. Hier ben ik op dit moment mee bezig! maar ik moet er wel bij zeggen dat het niet heel snel gaat omdat het ik het heel erg druk heb met school en dat gaat voor. Voor het boek gebruik ik mijn blog als basis en bespreek ik ook zaken waar ik op mijn blog ook over heb geschreven maar het is zeker niet een kopie van mijn blog. Ik ga dieper op zaken in en heb ook nog heel wat toegevoegd waarover ik niet op mijn blog heb geschreven. Het moet een divers boek worden waar je zowel als meisje/vrouw met Turner maar ook mensen in de omgeving wat aan hebben. Er staat bijvoorbeeld basis informatie in over wat Turner precies is maar door mijn eigen ervaringen kan ik dieper alles ingaan en mijn eigen ervaringen delen en is het dus ook heel geschikt voor mensen die zoeken naar meer diepgang over het hebben van Turner.

Ik heb mezelf nog niet een einddatum gegeven om het boek af te hebben en dat ga ik ook niet doen. Ik ga nu eerst een 1e versie maken en van daaruit ga ik nog dingen schrappen of toevoegen tot ik tevreden ben. Waarna ik ga kijken hoe ik het ga en kan uitbrengen. Nog veel te doen dus en het duurt nog wel even voordat het uitkomt. Tot dan zal ik zo nu en dan jullie op de hoogte houden.

Mijn blog:
Mijn blog zal ik blijven gebruiken voor actuele ontwikkelingen en gedachten die ik even kwijt moet zoals ik nu ook al doe. Het is alleen soms stil op mijn blog omdat ik dan niks heb om over te schrijven en ondanks dat ik dan nog wel eens over een off-topic onderwerp wilde schrijven ga ik dat niet meer doen. Dus beschouw een stilte maar als een positief ding want dat betekent dat ik niet met Turner bezig ben en dus nergens mee zit.

Dit was het dan weer en zijn jullie weer even op de hoogte.

Groetjes,

…..

Waarom ik een tijdje niet geblogd heb…

Hoi iedereen! 

Zoals jullie denk ik wel gemerkt hebben is het een tijdje stil geweest op mijn blog. En dit had eigenlijk een hele simpele reden: ik had niet zoveel om over te schrijven. Ik voel me goed, ben eigenlijk weinig bezig met Turner Syndroom en druk met o.a. school.

Ik heb in maart wel geschreven over een periode waarin ik me absoluut niet happy voelde (lees: Je klote voelen) . Ik zat niet lekker in mijn vel en ook al deed ik leuke dingen, het deed me niet zoveel. Ik was toen zo bezig met Turner syndroom door mijn blog en een poging om een boek erover te schrijven (waar ik binnenkort weer probeer om mee te beginnen) waardoor alles van de 1e periode weer naar boven kwam. Ik was bezig met het schrijven van het 1e hoofdstuk waarin het gesprek met de gynaecoloog beschreef en daardoor zag ik sinds jaren dat gesprek weer als een film voor me. Dat was heftig maar ik liet het wel toe omdat dit ook dit weer een deel is van de verwerking. Ik wilde en mocht het van mezelf niet wegstoppen, het komt er tenslotte toch een keer uit en dan kan je het beter maar gelijk gehad hebben. Dat was dus in maart en om te voorkomen dat die niet happy periode heel lang zou duren besloot ik even afstand te nemen. Even geen blog, geen boek, kortom er niet mee bezig zijn. Ik ben nog wel naar de vrouwendag van Turner contact op Scheveningen geweest en daar word natuurlijk wel over Turner gepraat maar dan word er ook genoeg over alledaagse dingen gepraat waardoor ik het niet onprettig vond.

Op dit moment zit ik weer een “het maakt me niet uit fase”. En ik kan er ook steeds makkelijker over praten, ook al moet ik zeggen dat ik het nog steeds niet aan iedereen vertel. Ik zit in een periode waarin ik me happy voel ook al heb ik soms wel het gevoel dat ik sinds ik de klap kreeg van het horen dat ik Turner syndroom er een lichte soort van natuurlijke emotieblokkade bij mij is ontstaan. Ik doe dingen die super tof zijn en dat denk ik dan ook maar ik voel het niet. Het komt niet binnen alsof ik in een constante roes zit waarin ik wel gewoon mijn dagelijkse dingen doe maar 9 van de 10 keer totaal niet gefocust ben en niet kan zelf kan nadenken. Nu ik dit lees klinkt het misschien heel zwaar maar soms houd het me tegen in mijn dagelijkse leven. En denk ik er wel eens aan om eens een keer met iemand erover te gaan praten om te kijken of ik er iets aan kan doen of het gewoon moet laten gaan. Herkennen andere meiden zich hierin???? Dat zou ik graag willen weten en ook wat je dan gedaan hebt om dat te veranderen.

Ik heb trouwens ook nog een goede boekentip: De adoptie optie van Sinéad Moriarty. Het boek gaat zoals de titel al verklapt over adoptie. In het boek volg je Emma en James, een getrouwd stel dat na jaren van proberen op natuurlijk manier en met hulp van artsen zwanger te worden maar dat lukt niet en dus besluiten ze na jaren van medische rompslomp te gaan adopteren. Ze denken dat dit een makkelijke optie is maar er komt toch nog veel meer bij kijken. Er moet namelijk van alles geregeld worden, er moeten gesprekken met maatschappelijk werkers plaatsvinden, cursussen gevolgd en betaald worden voordat ze een kindje kunnen adopteren. In het boek volg je hun leven van het moment dat ze besluiten voor adoptie tot het moment dat ze een kindje mogen ophalen.

Ik vond dit een verhelderd boek. Het is een chicklit dus het niet niet zwaar geschreven en er zit ook veel humor in maar het geeft je (denk ik,ben geen ervaringsdeskundige) wel een beetje een idee van hoe het is om door zo’n molen van adoptie te gaan. Ik heb het in een paar dagen uitgelezen en dat zegt ook wat want vaak begin ik aan boek en blijft het daarna liggen.

Verder vind ik het heel leuk om jullie reacties te lezen zowel op mijn blog als via de mail, waarvoor dank!! Weet dat ik alle reacties lees en er iedere keer weer vrolijk word van het feit dat veel van jullie zich in mijn artikelen herkennen en dat ook ouders van meiden met Turner met veel plezier mijn stukjes lezen en er ook wat aan hebben.Dit is ook 1 van de redenen waarom ik deze blog ben begonnen Je mag me trouwens altijd mailen, turnersyndroomblog@hotmail.com

Nou, dit is wat ik even kwijt wilde op deze zondag middag, even een positieve post.

Groetjes,

…..